วันนี้เราจะพาคุณไปเรียนรู้การใช้ชีวิตจริงจากบทความ เมื่ออายุเพิ่มขึ้น วันเวลาจะคัดเพื่อนให้เราเอง ไปดูกันว่าทำไมวันเวลาถึงจะคัดสรรคนที่เขามาเป็นเพื่อนกับคุณ
แม่จ๋า…ทำไม? แม่ไม่ค่อยมีเพื่อนเลย พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ…ลูกหม า ถามแม่ว่า…’พอเราโตขึ้น คนที่รักเราจะน้อยลงเหรอ’
แม่หม าเลยตอบว่า…’ไม่หรอ กจ๊ะ…ลูก!’
‘เมื่อเราโตขึ้นเราจะเหลือ คนที่รักเราจริงๆ ต่างหาก’
‘เราจะมากที่คุณภาพ ไม่ได้มากที่จำนวu’
‘เวลาจะคัดสรร คนที่เหมาะสม ไว้กับเรา’
‘ถ้าเป็น มิตร ก็จะเป็น มิตรที่มีคุณภาพและรักเรา’
‘ถ้าเป็นศั ต รูที่เหลือ ก็จะเป็นศั ต รูที่จะเป็นแรงผลักดันให้เราต่อสู้เพื่อที่จะก้าวหน้าต่อไป’
ลูกหม าถามแม่ต่อว่า… ‘แล้วถ้าวันหนึ่ง หนูโตพอที่จะเลือ กทางเดินเองได้ แม่จะไม่ทิ้งหนูไปไหนใช่ไหม?’ แม่หม า ตอบว่า…’เมื่อวันหนึ่งหนูเลือ กทางเดินได้เอง แม่ก็ยังจะคอยอยู่ข้างๆ หนูเหมือนเดิม’
‘แต่เมื่อหนูโตขึ้น หนูก็ต้องหาใครสักคน มาเดินข้างกายแม่ก็จะถอยมาวิ่งข้างหลัง’
‘แต่ยังคงเฝ้ามองหนูจนวันหนึ่งที่แม่วิ่งไม่ไหว’
‘แม่ก็จะหยุด แล้วมองดูเดินหนูต่อไปหรือจนวันหนึ่งที่แม่ต้องจากไป’
‘แม่ก็ยังจะวิ่งอยู่ในใจของหนูตลอ ดกาล’
ชีวิตคือ การก้าวเดินไปข้างหน้า แต่หนูจงจำไว้ว่า…การก้าวไปจะมีคุณค่าเราจะต้องไม่ลืมคนข้างหน้า ข้างๆหรือแม้แต่ข้างหลัง เพราะนั่นคือ พ ลั งทั้งหมดที่คอยผลักดันหนูให้ก้าวไปพร้อมกับพลังของตัวหนูเองยิ่งโต…ยิ่งเดินลำพังมากขึ้น ยิ่งสูงขึ้น…ยิ่งรู้ว่าคนที่เดินร่วมทางมากับเราค่อยๆ ห า ยไปทีละคนๆ ท้ายที่สุด เราจึงพบว่า…เพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตเราก็คือ…’ตัวเราเอง’
จงแยกให้ออ ก ‘ระหว่างมิตรภาพ กับผลประโยชน์’ ต่อให้เป็นคนโปรด ‘หมดผลประโยชน์ เขาก็ไม่เอา’
สื่งที่ห า ย ากที่สุด ก็คือความจริงใจนี่แหละ..น้ำทะเลอาจทำให้รอยเท้าของเราจางห า ยไปแต่น้ำทะเลไม่อาจทำให้เราลืมว่า เรามาจากไหนและมากับใครหรอ กนะ
แม่หม า ตอบ… และยิ้มให้ลูกหม า ด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมล้นลูกหม า… ไม่ตอบอะไร ได้แต่เดินช้าลง ?
แม่หม าสงสัยจึงถามว่า…’ทำไมเดินช้าจัง’
ลูกหม า ส่ งยิ้มหวานไป ก่อนตอบไปว่า…’ก็หนูอย ากมีเวลา เดินกับแม่นานๆ ไง’
ที่มารูปภาพ pexels
ที่มา B i t c o re t e ch, 1 0 8 r e s o u r c e s
